عشق به توبه در اولياى الهى انبياى عظام الهى و امامان با كرامت و اولياء اللّه با تمام وجود عاشق دلباختهء توبه بودند ، چنان كه اين معنا از كلمات و دعاهاى روايت شده مشهود است . محدث قمّى در اعمال ماه رجب روايت مىنمايد : الْحَمْدُلِلّهِ الَّذى لا تَنْفَدُ خَزائِنُهُ ، وَ لا يَخافُ آمِنُهُ ، رَبِّ ارْتَكَبْتُ الْمَعاصِىَ فَذلِكَ ثِقَةً بِكَرَمِكَ ، انَّكَ تَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِكَ ، وَ تَعْفُو عَنْ سَيِّئاتِهِمْ وَ تَغْفِرُ الزَّلَلَ ، فَانَّكَ مُجيبٌ لِداعيكَ وَ مِنْهُ قَريبٌ ، وَ أنَا تائِبٌ إِلَيْكَ مِنَ الْخَطايا ، وَ راغِبٌ إلَيْكَ فى تَوْفيرِ حَظّى مِنَ الْعَطايا . . . . « 1 » ستايش خداى را كه گنج‌هايش پايان نمىپذيرد و اطمينان يابنده‌اش وحشت نكند . اى مالك و صاحبم ، اگر دچار گناهان شدم ناشى از اعتماد محكم به بزرگوارى تو بوده ؛ تويى كه بدون ترديد پذيرندهء توبه‌اى از بندگانت و گذشت كنندهء از بدىهاى آنان و آمرزندهء لغزش‌هاى عباد خود و تويى اجابت كنندهء دعاى خوانندگانت و هم نزديك به ايشانى و منم توبه كننده به درگاهت از تمام خطاها و ميل كننده به سويت در كامل كردن بهره‌ام از بخشش‌هايت . . . . حضرت فيض مىگويد : چاره‌ها رفت زدست دل بيچارهء من * تو بيا چارهء من شو كه تويى چاره من دربيابان طلب بى سر و پا مىگردد * كه تو را مىطلبد اين دل آوارهء من

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 95 / 382 ، باب 22 ، ذيل حديث 2 ؛ إقبال الأعمال : 633 .